Вялікі прамежак часу аддзяляе нас ад Вялікай Айчыннай вайны, а людзі працягваюць ашчадна захоўваць пра яе ўспаміны, бо гісторыі іх сем’яў цесна перапляліся з падзеямі тых далёкіх дзён. У вёсцы Барсукі, як і ў многіх іншых населеных пунктах, жывуць людзі, чые сем’і непасрэдна закранула вайна.
Адна са старэйшых жыхарак Барсукоў Леаніда Лук’янаўна Змітрачонак, нарадзілася за два гады да пачатку вайны. Яе бацька, Лукаш Кунчэўскі, працаваў у калгасе Варашылава. Падчас вайны рупіўся на ўласнай гаспадарцы. Леаніда Лук’янаўна падрабязнасцей не ведае, але бацька, магчыма, быў звязаны з партызанамі ці нечым ім да памагаў. З-за гэтага разам з іншымі аднавяскоўцамі трапіў у няміласць да немцаў. У чым ён быў вінаваты, Леаніда не ведае. Расстралялі Лукаша Кунчэўскага ў Чарнаруччы, дзе і спачыў у брацкай магіле разам з іншымі ахвярамі фашысцкага тэрору. На памяць аб бацьку жанчына захоўвае яго партрэт – адзінае, што згадвае пра роднага чалавека.
Успамінамі пра свайго бацьку ахвотна дзеліцца жыхар Барсукоў Міхаіл Дзёмка. З гонарам паказвае яго ўзнагароды, сярод якіх ордэн Айчыннай вайны ІІ ступені. Гэтую ўзнагароду ўраджэнец Свядзіцы Мікалай Дзёмка заслужыў у баях пад Кёнігсбергам у студзені 1945 года, калі атрымаў цяжкае раненне, у выніку ягога была ампутаваная нага.
Пасля вайны былы франтавік і партызан брыгады “Дубава” Мікалай Дзёмка здолеў вярнуцца да мірнага жыцця. Жыў у вёсцы Чарніца. Доўгі час працаваў лесніком калгасных лясоў.
Памяць пра тых, хто прайшоў праз ваеннае ліхалецце, жыве ў сэрцах нашчадкаў. І пакуль у сем’ях зберагаюцца гэтыя ўспаміны, будзе жыць і праўда пра вайну – пра яе боль, страты і вялікую чалавечую стойкасць.
Валерый Тухта
На здымках: 1.Леаніда Змітрачонак 2. Лукаш Кунчэўскі
3. Міхаіл Дзёмка з бацькам Мікалаем і маці падчас адпраўкі ў войска. 1978 год.
