Прызнаюся шчыра: калі я даведалася, што Дар’і Казлоўскай, участковаму інспектару міліцыі Лепельскага РАУС, усяго 22 гады, вельмі здзівілася.
. Як у дзяўчыны, якая зусім нядаўна скончыла ўніверсітэт, атрымліваецца выконваць нялёгкія заданні, штодзень весці барацьбу з правапарушальнікамі і ў любы момант быць гатовай процістаяць злодзеям?
— Працаваць у міліцыі я марыла з дзяцінства, — шчыра прызнаецца Дар’я. — Я заўсёды адносілася з вялікай павагай да людзей у пагонах, уяўляла, наколькі складаная іх прафесія і ўжо ў школьныя гады вырашыла, што буду працаваць у міліцыі.
Скончыўшы дзевяць класаў Бароўскай сярэдняй школы, Дар’я паступіла ў Полацкае кадэцкае вучылішча, а затам удасканаліла свае веды ў Магілёўскім інстытуце Міністэрства ўнутраных спраў Рэспублікі Беларусь па спецыяльнасці “прававое забеспячэнне і грамадская бяспека”. І вось 25 ліпеня 2022 года Дар’я пачала свой працоўны шлях у Лепельскім раённым аддзеле ўнутраных спраў.
— З якімі цяжкасцямі вам прыйшлося сустрэцца ў рабоце?
— У першы дні работы я зразумела, што тэорыя — гэта адно, а практыка — зусім іншае. Трэба ўмець аператыўна разабрацца ў сітуацыі, правільна аформіць неабходныя дакументы, скласці пратакол… Пры гэтым вельмі важна не дапусціць памылку. Спачатку, вядома, я вельмі хвалявалася. Аднак ужо ў першыя дні адчула падтрымку сваіх вопытных калег. Маім першым настаўнікам у прафесіі стаў старшы ўчастковы інспектар маёр міліцыі Аляксандр Сільвановіч. У зону яго абслугоўвання ўваходзіў участак, дзе зараз працую я. Гэта вуліцы Барысаўскі тракт, Садовая, Будзённага, Калініна і г.д. Аляксандр Васільевіч дапамагаў мне правільна аформіць усе дакументы, даваў карысныя парады, якія вельмі спатрэбіліся ў далейшым. Наогул кожны з маіх супрацоўнікаў у патрэбнай сітуацыі рады дапамагчы, і гэта вельмі важна.
І хоць у міліцыі Дар’я працуе крыху больш за 7 месяцаў, ёй прыйшлося пабачыць нямала.
— Вельмі балюча бачыць, калі па прачыне злоўжывання спіртным распадаюцца сем’і, пакутуюць дзеці. Для таго, каю выправіць сітуацыю, з гора-бацькамі праводжу прафілактычныя гутаркі, спрабую пераканаць, наколькі важна выйсці на правільны шлях. На вялікі жаль, людзі не заўсёды разумеюць, што з-за чаркі гарэлкі можна згубіць самае дарагое, што ёсць у жыцці.
— Канечне, працоўных клопатаў у вас хапае. Калі усё ж з’яўляецца вольная хвілінка, чаму яе прысвячаеце?
— Вольны час у мяне бывае рэдка. У выхадныя дні з задавальненнем прыязджаю да сваіх бацькоў у вёску Бароўка, наведваю дарагую бабулю, што жыве ў вёсцы Забароўе, хочацца проста пабыць у цішыні.
…Нашу размову з Дар’яй спыняе тэлефонны званок. Паступіў чарговы выклік, і маладому ўчастковаму інспектару трэба дэталёва разабрацца ў сітуацыі. Наперадзе — шмат адказных спраў…
Тэкст і фота: Святлана ВАЗНЯК.
