Выступление Президента Республики Беларусь Лукашенко А.Г. на республиканском празднике “Купалье” (“Александрия собирает друзей”)
Шаноўныя суайчыннiкi, паважаныя госцi!
Александрыя зноў паклікала сяброў. I зноў мы тут разам.
Сабраліся, каб на імгненне спыніць шалёны бег часу і звярнуцца да сваіх вытокаў. Хаця б у думках.
Сёння тут, на маляўнічым беразе Дняпра, надзвычай моцна б’ецца пульс тысячагадовай гісторыі беларускай зямлі.
Мы бачым яе ў творчасці таленавітых майстроў, у мелодыі народных песень, у сюжэтах старажытных абрадаў і ў чараўніцтве купальскай ночы.
Гледзячы на маштаб гэтага свята, я кожны раз думаю: наш фестываль – увасабленне ўсяго, што мы з гонарам лічым спрадвечнай спадчынай.
Гэта найвялiкшая каштоўнасць чалавечых адносін, заснаваных на сяброўстве, узаемнай павазе i гасціннасці. Тут усё гэта ёсць.
Гэта каштоўнасць свайго роду, які працягваецца дзякуючы моцным традыцыям сям’i, клопату пра бацькоў, любові да дзяцей. І штогод мы бачым, як сюды едуць сем’ямі і беларусы, і нашы паважаныя госці.
Наш фестываль таксама ўвасабляе каштоўнасць гістарычнай памяці. Памяці пра сваё слаўнае мінулае, пра тое, што Беларусь – наша зямля. I карані нашы – старажытныя. Гэту сувязь стагоддзяў мы адчуваем тут асабліва востра.
І менавiта тут мы разумеем каштоўнасць нашага культурнага кода. У ім з самага пачатку былi закладзены імкненне беларусаў да справядлівасці, высокая маральнасць і патрыятызм. На такіх прынцыпах пабудавана і развіваецца сёння наша нацыянальная дзяржава.
Нам штодзённа спрабуюць навязаць так званыя ўніверсальныя каштоўнасці. Але ж яны не для нас. Глабальная дзяржава будучага – гэта ўтопія. Свет ніколі не будзе монакультурным.
Няма такой ідэі, дзеля якой усе нацыі адмовіліся б ад сваіх этнічнай гісторыі, ладу жыцця і традыцый. Тым больш сёння, калі мы бачым, як руйнуюцца лёсы цэлых народаў, якія бяздумна сякуць карані дрэва сваёй гісторыі, непакояць магілы продкаў, змагаюцца з помнікамі.
Мы бачым гэта і разумеем, што без нацыянальнай годнасці няма і не можа быць волі, суверэнітэту, павагі і бяспекі.
І зараз, калі ў свеце працягваецца барацьба за захаванне менавіта каштоўнаснай асновы дзяржавы, сапраўды незалежныя нацыі робяць усё, каб зберагчы свой самабытны лад жыцця. Як мы ў Расii цi ў Беларусi.
Народы аб’ядноўвае не культура адмены, а дыялог культур. У гэтым галоўны сэнс нашага свята. Вось тое, што натхняе нас на развіццё. Штогод Александрыя запрашае сяброў з усяго свету дзеля міру і стварэння! А праз невялiкi час ў Вiцебску мы таксама сустрэнемся пад гэтымi лозунгамi.
Дорогие друзья!
Вы знаете, что мое сердце принадлежит этому уголку Беларуси. Здесь мое место силы. Этот край, люди, которые в нем живут, научили меня любить свою страну и свой народ.
И я не устану благодарить свою малую родину за проведенные здесь счастливые годы детства и моей юности. За ту энергию, которой и сегодня питает меня эта земля. И я готов делиться ею со всеми вами.
Будьте всегда счастливы, дорогие земляки!
И, конечно, спасибо всем, кто делает этот праздник, – организаторам, режиссерам, артистам, мастерам. Всем, кто создает эту особую атмосферу дружбы и теплоты общения, – нашим дорогим гостям.
Если мы будем везде, на каждом метре нашей Беларуси вести (себя. – Прим. БЕЛТА) вот так – по-хозяйски, гостеприимно, благоразумно, будем приветствовать наших родных, друзей и даже тех, кто ошибся, но (которые. – Прим. БЕЛТА) будут приезжать к нам с добрыми намерениями, – у нас в стране будет мир.
Как только мы начнем крошить и ломать, как только мы себя вознесем на небеса и будем там, а внизу, казаться нам будет, что это народы второсортные, – начнется война.
Поэтому берегите то, что мы имеем. Цените то, что мы имеем. И мы всегда будем жить в мире и согласии. Не только со своими соседями (они от бога, их не выбирают), но и со всеми народами нашей планеты.
Я хочу пожелать вам именно этого – мира и добра. Ярких сегодня впечатлений от того музыкального действа, которое нам продемонстрируют представители не только белорусского народа.
Будьте счастливы!
