Вядома, што поспех — гэта праца не аднаго дня. Але калі ён прыходзіць, гэта заўсёды асаблівая падзея. Так і для настаўніцы беларускай мовы і літаратуры СШ №1 г. Лепеля Вольгі Зарэцкай і яе вучаніцы Сафіі Палонскай – дыплом III ступені на рэспубліканскай алімпіядзе стаў вынікам шматгадовай сістэматычнай працы, узаемнай веры і любові да роднага слова.
Ці ведаеце вы, што адрознівае сапраўднага педагога? Не толькі веды і прафесійнае майстэрства, але і здольнасць запаліць у дзецях іскру. Менавіта такі настаўнік – Вольга Зарэцкая, з вуснаў якой беларуская мова льецца прыгожа, мілагучна, па-роднаму і па-сапраўднаму.
— Я проста люблю свой прадмет, літаратуру, і, здаецца, гэта заразна! — шчыра распавядае Вольга Аляксандраўна.
Сафія ж, по словах настаўніцы, з 5-га класа вылучалася нестандартным мысленнем, добрай вуснай і пісьмовай мовай. Але канчатковы выбар на карысць беларускай мовы і літаратуры сфарміраваўся не адразу:
— Яна добра ведае і англійскую, і рускую, але ўрэшце абрала беларускую. І гэта быў яе ўласны выбар, за што я ёй вельмі ўдзячная, — тлумачыць настаўніца.
Сафія – дзяўчына, якая сапраўды жыве літаратурай. Яна не толькі вывучае праграмныя творы, але і шмат чытае дадаткова: цікавіцца асобамі пісьменнікаў, іх жыццём, тым, што схавана за радкамі твораў.
–Каб дасягнуць такіх вынікаў на ўзроўні рэспублікі, ведаў мала — трэба сэрца, — з гонарам заўважае педагог.
Сама Сафія прызнаецца, што ключ да поспеху — у веры ў сябе:
— Я была ўпэўнена ў перамозе. І я адчувала падтрымку Вольгі Аляксандраўны, родных і сяброў.
— Але гэтая вера не з неба – яна мае падставы, — дадае настаўніца.
Сапраўды, гэтая перамога – не латарэйны білет, а вынік упартай і сістэмнай працы. Падрыхтоўка да алімпіяды – гэта не толькі ўрокі і факультатывы, але і самастойная ўпартая праца.
Што далей? Зараз у Сафіі наперадзе 11-ы клас і новыя мэты. Яна яшчэ канчаткова не вырашыла, куды будзе паступаць, але ўпэўнена: веданне беларускай мовы і літаратуры стане яе моцнай кампетэнцыяй, незалежна ад выбару прафесіі.
— Я ведаю, што магу яшчэ лепей. Напэўна ў наступным годзе буду імкнуцца да новых вынікаў, — кажа Сафія Палонская.
Такія гісторыі – гэта не толькі гонар для школы і раёна, але і натхненне для ўсіх, хто імкнецца да ведаў. Бо калі ёсць любоў да справы, працавітасць і падтрымка настаўніка – усё атрымаецца!
Тэкст і фота Алены ГРУК
